แล้วก็ตามสัญญา
เอารูปท่านพ่อมาแปะให้แล้วนะคะ
.
.
.
(แอบมุดหน้าหนี -///-)
ไม่รู้ว่าถูกใจกันหรือเปล่า
.
.
.
รูปนี้ท่านพ่อออกจะหน้านิ่วไปนิดนะคะ 55+
แล้วใช้สมุดจดวาดติดเส้นนิดๆด้วย ขออภัยอย่างยิ่งเจ้าค่ะ m(_ _)m
ปล.เวลาที่เหลืออาจมีคนอื่นๆตามมานะคะ...ขออภัยอีกครั้งที่เป็นเพียงรูปดินสอไม่ได้ตัดเส้นและลงสี เพราะไม่มีเวลาเยอะๆจะทำอย่างนั้นเลย
.
.
ต่อมา...
พระบิดาของเจ้าหลวงโอสธี
(คนนี้สนองความอยากตัวเอง แฮ่ๆ)
.
.
แพ้หนุ่มผมสวย >///<
.
.
.
คิดเห็นยังไงโพสบอกได้นะเจ้าค่ะ
นารา(-ShiNe-)
Dream
ถ้าทุกสิ่งทุกอย่างคือความฝัน...ข้าก็ขอฝันเช่นนี้ตลอดไป
หญิงสาวปรือตาขึ้นเล็กน้อยแล้วกะพริบถี่ๆ เพราะแสงสว่างจ้าที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง แสงแรกของวัน...
เช้าอีกแล้ว...
นางไม่ต้องการให้เวลาเช้ามาถึงเลยสักนิดเดียว...นางเฝ้ารอการมาถึงของความมืดอยู่ทุกลมหายใจ...รอคอยที่จะได้ทิ้งตัวลงบนที่นอนอันหนานุ่ม แล้วนิทรา...จมดิ่งสู่ความฝันที่สวยงาม
หลายปีมาแล้วที่นางชอบที่จะได้ฝัน ความฝันที่สวยงามและมีเรื่องมากมายให้จดจำ...เขาอยู่ในความฝันของนางทุกคืน ความฝันที่แม้ลืมตาขึ้นมาก็ยังจดจำได้อย่างชัดเจนราวกับเป็นเรื่องจริง
นางสัมผัสกับห่มเบาๆ...ซึมซับความอบอุ่นที่ยังลอยอวลอยู่รอบตัว...ความอบอุ่นที่อยู่ในความฝัน...ขณะที่ความจริงมีเพียงความเดียวดายและเย็นเยียบเท่านั้น
"ตื่นหรือยังคาเซีย" เสียงดุๆดังมาจากอีกฝากของประตูทำให้หญิงสวาสลัดความฝันทิ้งไปแล้วกลับเข้าสู่ความจริงอย่างรวดเร็ว
"ข้าตื่นแล้วค่ะพ่อ" คาเซียตอบกลับไป แล้วจัดการกับตัวเองได้อย่างรวดเร็วจนไม่น่าเชื่อ
คาเซียเป็นลูกสาวของนายช่างใหญ่ประจำหมู่บ้านซากัสแห่งนี้ หญิงสาวเป็นที่หลงใหลของชายหนุ่มในหมูบ้านยิ่งนัก เพราะรูปร่างอันสูงระหง ดวงตาดำขลับที่มีประกายน่าหลงใหลและผมสีทองที่นุ่มสลวยราวกับเส้นไหม...
แต่นายช่างใหญ่ไม่ชอบนาง...เพราะภรรยาใหม่ของเขาไม่ชอบนาง
คัสพ่อของคาเซียแต่งงานใหม่เมื่อหลายปีก่อนหลังจากที่แม่ของหญิงสาวตายได้ไม่นาน ภรรยาใหม่ของเขาจัดว่าเป็นโฉมงามคนหนึ่งในหมู่บ้าน...แต่หากเมื่อเทียบกับคาเซียแล้ว นางไม่มีวันสู้ได้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่นางไม่ชอบหน้าจนถึงจงเกลียดจงชังลูกเลี้ยงนัก...แล้วคัสก็หลงใหลนางยิ่งกว่า จึงพลอยไม่ชอบหน้าคาเซียขึ้นมาทันควัน
แล้วอีกอย่าง...ใบหน้าเช่นนี้เป็นมรดกที่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งไว้...ความงดงามที่ราวกับเสกสรรค์ที่เคยทำให้เขาหลงใหลไม่น้อย...นางจากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ แต่ทิ้งเด็กสาวคนหนึ่งไว้ให้เขาดูต่างหน้า...ช่างใจร้ายยิ่งนัก
"คาเซีย เร็วเข้าพ่อต้องเข้าเมืองเดี๋ยวนี้ แล้วเจ้าก็ยังไม่ได้ทำอาหารเช้าไว้ให้พวกเราเลย"
หญิงสาวเปิดประตูออกมาทันทีหลังจบคำพูดของผู้เป็นพ่อ "ขอโทษค่ะ เมื่อคืนข้ามัวแต่เย็บเสื้อตัวใหม่ให้คุณวิล่า"
"นั้นไม่ใช่ข้อแก้ตัวของเจ้าหรอกคาเซีย" คัสว่าเสียงห้วน "เจ้าควรจะรู้ว่าต้องทำอะไร การที่เจ้าช่วยงานเล็กๆน้อยๆของวิล่าไม่ใช่ข้ออ้างที่ดีนักสำหรับคนขี้เกียจที่นอนตื่นสาย"
ดวงตาสีดำขลับวูบหม่นลงเล็กน้อยแล้วกลับมาเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว "ค่ะ...ข้าจะรีบลงไปทำอาหารให้นะคะ" นางบอกพร้อมออกเดินจากไปอย่างรวดเร็ว...
เพื่อไม่ให้ผู้เป็นพ่อได้เห็นน้ำตาที่รื้นขึ้นมา...
ให้ความเข้มแข็งกับข้าด้วยเซรอส!
นางเรียกหาความฝันด้วยน้ำตาที่คลอหน่วย...
ให้ข้าฝัน...พาข้าไปสู่โลกความฝัน แล้วหนีจากความจริงอันโหดร้ายเช่นนี้...พาข้าไป...ข้าจะไปกับท่าน!
ตึง!!
ร่างระหงกระแทกลงกับพื้นอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงสนั่นที่แทบจะคลอนทั้งตัวบ้านวิล่ากรีดร้องเสียงแหลมกับภาพของลูกเลี้ยงที่สลบจมกองเลือดที่ไหลออกมาจากศีรษะ...แต่ก็เพียงแวบเดียวเท่านั้นแล้วดวงตาของนางก็ปรากฏแววเย็นชา...เยาะเย้ย
คัสรีบโผล่หน้าออกมาดูด้วยความตกใจแล้วก็ต้องเบิ่งตาค้างกับสิ่งที่เห็น
"คาเซีย!" เขาได้รู้เดี๋ยวนี้เองว่าลูกสาวที่เขาเคยคิดว่าไม่รัก จนถึงขึ้นเกลียดนั้นมีความหมายต่อเขามากเพียงไร...สายป่านเส้นสุดท้ายที่เชื่อมโยงเขากับยีราห์...นางคือดวงตาที่เขาพยายามปฏิเสธตลอดมา!
"ไม่นะ...ไม่นะ"
แต่ตอนนั้นประสาทรับรู้ของคาเซียก็ไม่ตอบรับต่อเสียงเรียกนั้นอีกแล้ว จิตของนางล่องลอยเข้าสู่ความฝันไปเสียแล้ว...ความฝันอันแสนงาม ความฝันที่นางเลือกเอง!
********************
เขียนมาถึงตรงนี้ก็ยังคงๆอยู่ มาจากไหนหว่า อารมณ์มันพาไปค่ะ แหะๆ^ ^" จะมีตอนต่อไปหรือไม่...อันนี้ก็ไม่รู้เลย...แต่จะพยายามมีนะคะ
ShiNe
เด็กม.6...คงเป็นเหมือนกันทุกๆคน
มานั่งนับถอยหลัง...เวลาที่เหลืออยู่ภายในรั้วโรงเรียนมัธยม...
สถานบันที่อยู่มานานถึง 6 ปีเต็ม...
ทั้งรัก และผูกพันยิ่งกว่าที่ใดใด
เพื่อน...อาจารย์...กิจกรรมต่างๆหล่อหลอมให้เรากลายเป็นเราในวันนี้
เวลาสั้นลงทุกวัน...ทั้งที่พยายามยืดยุดสุดแรงเกิด แต่ก็ไม่มีอะไรหยุดนิ่ง...
แม้แต่ตัวเราเอง
ต้องก้าวไปข้างหน้า...แต่เชื่อเถอะ
สายใยที่ผูกพวกเรามาไม่มีวันจางหายไปอย่างแน่นอน......
สายใยที่เรียกว่าความผูกพัน...เพื่อน...สายเลือดอันเข้มข้นใต้ธงแดง-ขาว........
เฮ้อ...คิดแล้วคิดถึงเวลาต่างๆที่ผ่านมาจัง......คิดถึงพวกนาย....คิดถึงเวลาของพวกเรา
